امروز تولد 28 سالگی هابل است و همانند سال های قبل، این تلسکوپ سالگرد اولین پرتاب خود را با تصاویر خیره کننده ای که از فضا گرفته جشن میگیرد.
تصاویر امسال ما را به "سحابی مرداب" خارق العاده می برند، که بر خلاف نامش چندان آرام و دلپذیر نیست.
28 سال پیش در 24 آوریل سال 1990، هابل از مرکز فضایی دیسکاوری به فضا پرتاب شد.
این مأموریت دشوار تنها با همکاری موفقیت آمیز بین ناسا و آژانس فضایی اروپا (ایسا) شدنی بوده و هست.
به لطف این همکاری، هابل قادر شد با اکتشافات خیره کننده اش انقلابی در دانش ما نسبت به جهان ایجاد کند.
به منظور تجلیل از این موفقیت، هر سال هابل زمان بسیار کوتاهی از رصد هایش را صرف گرفتن تصویری برای جشن سالروزش می کند و زیبایی کیهان را به ما نشان می دهد.
تصویر امسال سحابی مرداب رنگارنگ را نشانمان می دهد، ابرعظیم الجثه و بین ستاره ای، که حدود 5000 سال نوری از ما فاصله دارد و درصورت فلکی قوس قرار گرفته.
به دلیل اندازه ی نسبتا بزرگ این سحابی در فضا، هابل تنها قادر است قسمت کوچکی از آن را در تصویر جای دهد. اما همین نمای نزدیک جزییات حیرت آوری را نشان می دهند.
مانند بسیاری از نوزادگاه های ستاره ای، سحابی مرداب در خود ستاره های بزرگ و پرحرارتی را دارد.
اشعه های فرابنفش این ستاره ها گاز اطراف را یوونیزه کرده، باعث می شوند این گاز بدرخشد و اشکال شبح مانند و خیالی به خود بگیرد.
این سحابی "گردباد"های بین ستاره ای را نمایان می کند، که ترکیبات وهم آور و طناب مانندی هستند از گاز و غبار.
در نقاط دیگر، تکه هایی از غبار بسیار غلیظ نور ستارگان زمینه را مسدود می کنند.
این انبوه گازها آرام آرام تحت گرانش خود پایین راننده می شوند.
تا اینکه روزی خود ستاره های جدیدی را در مرکزشان پدید می آورند.
ابزارهای چندکاره و قابلیت های مادون قرمز هابل این امکان را داد که میان غبارهای ابرمانند را به دقت رصد کنیم.
بنابراین توانستیم پیچیدگی های حیرت آور درون سحابی و ستاره های جوانش را مشاهده کنیم.
روزی که این ستاره ها می میرند، ماده سیاهی را از خود به درون سحابی آزاد می کنند که در تشکیل نسل جدید ستاره ها دوباره به کار می آید.
این چرخه ی تولد و مرگ ستاره ای ادامه پیدا می کند و
اشکال و جریان های زیباتر و نواحی ای از نور و تاریکی را در سرتاسر سحابی مرداب شگفت انگیز پدید می آورد.
Baharnoush Abdi